Volpino

İtalyan Volpino diğer adıyla Volpino italiano 15. yüzyıldan beri İtalyan kraliyet ailesinin ve halkın çok sevdiği köpek ırkları arasında yer almaktadır.Bunun nedeni insanları çok sevmesi,neşeli ve oyuncu olmasıdır.Kötü özelliği havlama probleminin varlığıdır.

İtalyan Volpino Özellikleri

Genellikle Pomeranian veya Minyatür Amerikan Eskimo köpeği ile karıştırılır, ancak farklı bir cinstir. Baş şeklive boyutunda farklılıklar görülebilir,Poms’tan biraz daha büyüktür.

Fiziksel Özellikleri

İtalyan Volpino, küçük bir köpek ırkı olup, tilkiye benzeyen yüz hatları ile sevimli bir görünüme sahiptir. Fiziksel özellikleri şu şekildedir:

Boyut: İtalyan Volpino küçük bir ırktır. Omuz yüksekliği genellikle 25-30 cm (10-12 inç) arasında değişir.

Ağırlık: Tipik olarak 4-5 kg (9-11 lbs) arasında olurlar.

Kafa yapısı: Yuvarlak ve düz bir kafaya sahiptirler. Gözleri genellikle koyu renktedir ve tilkiye benzer bir ifadeye sahiptirler.

Kulaklar: Üçgen şeklindeki kulakları dik ve uçları hafifçe yuvarlaktır. Kulakları tüylüdür ve dik olarak dururlar.

Gözler: Koyu renkte ve oval şekildedir. Canlı bir ifadeye sahiptirler.

Burun: Siyah renkte olur ve burnun ucundan yukarı doğru bir eğime sahip olabilir.

Kürk yapısı: Uzun, yoğun ve çift katmanlı bir tüy yapısına sahiptirler. Dış katman kabarık ve sert, iç katman ise yumuşak ve yoğun olabilir. Kuyrukta da yoğun tüyler vardır.

Renk: Genellikle beyaz renkte veya beyazın farklı tonlarında olabilirler. Siyah, kahverengi veya turuncu renkte işaretlemeler de görülebilir.

Karakteri

İtalyan Volpino Köpeği, canlı, neşeli ve sevecen bir karaktere sahip küçük bir köpek ırkıdır. Genellikle sahibine ve ailesine karşı son derece sadık ve bağlıdırlar. İşte İtalyan Volpino’nun karakteristik özellikleri:

Volpino

Sevecenlik: İtalyan Volpino, sevgi dolu ve arkadaş canlısı bir yapıya sahiptir. Sahipleriyle ve aile üyeleriyle yakın bir bağ kurarlar. Sevgi ve ilgiyi geri verirler ve insanların dikkatini çekmeyi severler.

Oyunculuk: Canlı ve oyuncu bir karaktere sahiptirler. Oyun oynamaktan keyif alırlar ve aileleriyle etkileşimde bulunmaktan mutlu olurlar. Zekalarını ve enerjilerini oyunlarla harcamak, mutlu ve sağlıklı kalmalarına yardımcı olur.

Dikkat Çekme: İtalyan Volpino, dikkat çekmeyi severler ve evdeki veya çevredeki değişiklikleri hızlı bir şekilde fark edebilirler. Sessiz bir şekilde uyarabilir veya havlayarak tehlike sinyalleri verebilirler.

Koruyuculuk: Küçük boyutlarına rağmen, sahibine ve ailesine karşı koruyucu bir tavır sergileyebilirler. Yabancılara karşı başlangıçta temkinli olabilirler ve daha sonra da dostça davranabilirler.

Zekilik: İtalyan Volpino, ortalama zeka düzeyine sahiptir. Eğitilebilirler ve temel itaat eğitimine uyum sağlayabilirler. Pozitif takviye yöntemleriyle eğitim, onlar için daha etkili olacaktır.

Enerji Düzeyi: İtalyan Volpino, enerjik bir ırktır. Düzenli egzersiz ve oyun süreleri sağlanması önemlidir. Küçük olmalarına rağmen, uygun miktarda fiziksel aktiviteye ihtiyaç duyarlar.

Sosyalleşme: Erken yaşlarda sosyalizasyona ve farklı insanlarla ve hayvanlarla etkileşime maruz kalmaları önemlidir. İyi sosyalleştirilen İtalyan Volpino, daha sosyal ve güvenli bir yetişkin köpek olma eğilimindedir.

Tarihi

Kraliçe Victoria’nın 1888’de Floransa’ya, İtalya’dan bir çift getirdiği söylenmektedir.Ancak o, onları toy

olarak adlandırarak ırkın yanlış tanımlanmasına neden olmuştur.italyan Spitz ırkıdır ve bir zamanlar küçük boyutları ve uyanık kişiliği nedeniyle hem soylular hem de çiftçiler arasında popülerdi.
Saray hanımları onu bir süs köpeği olarak severdi,çalışan insanlar onun bekçi köpeği yetenekleri olduğu iin tercih etmişlerdir. Sanatçı Michelangelo’nun bile bu küçük köpeklerden birine sahip olduğu söyleniyor.

İtalyan göçmenler küçük köpekleri yanlarında Kuzey Amerika’ya getirdi. Ancak o zamanlar – 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında köpekler göçmenlerin kendi içlerinde kaldığı için hiçbir zaman ayrı bir cins olarak tanınmadı.

ENCI (İtalyan Köpek Kulübü) 1903’te cins için ilk standardı yazdı. Federasyon Cynologique Internationale 1956’da tanıdı, ancak o zamana kadar ırkın sayısı İtalya’nın anavatanında azalıyordu. 1965 yılına gelindiğinde, çoğu çiftçilerin elinde sadece birkaçı kaldı.


1984 yılında, İtalyan Kennel Club, Enrico Franceschetti liderliğindeki başarılı bir çaba göstererek, hala sayıca az olmasına rağmen, ırkı yeniden canlandırmak için çalıştı.Kuzey Amerikalı yetiştiriciler şu anda Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada’da cinsi kurmak için çalışıyorlar. United Kennel Club 2006 yılında ırk olarak tanıdı.

Küçük boyutu nedeniyle iyi bir apartman köpeği olduğunu düşünülebilir.Ancak yalnızca bol miktarda günlük egzersiz yaparsa ve havlama kontrolü konusunda doğru eğitim verilirse bu olabilir.

Yazar Hakkında